Walter De Smedt: ‘Als een rechterlijke uitspraak niet wordt uitgevoerd, is ze zinloos'

Uit De Juristenkrant nr. 411 van 10 juni 2020

Walter De Smedt zat in zijn professionele carrière op verschillende stoelen: onderzoeksrechter, comité P, comité I, rechter… ‘Talent voor onderdanigheid, vereist voor een succesrijke loopbaan, heb ik nooit gehad.’ Verontwaardiging was er des te meer. Terugblikkend schreef De Smedt een boek waarvan de titel de toon al goed meegeeft: Het land van de onbestrafte misdaden - Waarom faalt justitie? ‘Spugen in de bron waaruit ik heel mijn professioneel leven gedronken heb? Neen helemaal niet. Integendeel. Maar als het over waarden en principes gaat, zet ik gewoon de strijd verder die ik heel mijn leven heb gevoerd.’ Een gesprek met een koppig magistraat die het allemaal van zich afschreef. ‘Schrijven werkt louterend.’ Of lectuur van dit boek hetzelfde effect heeft, valt te betwijfelen. ‘Vind je nu werkelijk dat ik zo scherp ben?’

Gepubliceerd op 11-06-2020

Dirk Leestmans
Journalist bij VRT nieuwsdienst

De titel, termen als ‘schurkenstaat, ‘beerput’… Zware woorden allemaal?

‘Akkoord, maar wel stuk voor stuk weloverwogen woorden. In de dossiers die ik aanhaal, kan je feiten zien die omschreven kunnen worden als misdrijf en zelfs misdaad. Valsheid in geschrifte is een misdaad. Als het Comité P een vals verslag maakt, is dat dus een misdaad. Hoe moet ik het anders noemen?’

‘België heeft zo een hele reeks dossiers van zwaarwichtige feiten die misdaden zijn, die nooit aan een rechter zijn voorgelegd, geen voorwerp van openbaar en tegensprekelijk debat waren, wel allemaal in de catacomben zijn beland.’

walter-de-smedt-1
(c) Wouter Van Vaerenbergh

Politiek benoemde rechters moeten opnieuw de regel worden?

‘Ja, om twee redenen. Je krijgt daardoor een vertegenwoordiging van alle lagen van de bevolking. Maar je verplicht daardoor ook een minister zijn ministeriële verantwoordelijkheid te nemen.’

‘Natuurlijk, als die ministeriële verantwoordelijkheid niet behoorlijk wordt ingevuld en verwatert tot het geven van politieke cadeaus, wat in mijn jonge tijd het geval was, dan zit je op het verkeerde spoor.’

[...]

U werd als magistraat strafrechtelijk vervolgd omdat u een man vrijsprak met als motivering dat korte straffen niet worden uitgevoerd. U werd beschuldigd van rechtsweigering maar finaal, tot en met Cassatie, wel vrijgesproken. Hoe blikt u daarop terug?

  423