De Juristenkrant sprak met Kati Verstrepen: ‘Veel zaken die het misschien wel waard zijn, geraken niet eens tot voor het Europees Hof’

Kati Verstrepen rolde van het ene engagement in het andere. Na twee jaar stafhouderschap werd ze voorzitter van de Liga voor Mensenrechten. ‘Noem het gerust een droom: mensenrechten versterken.’ Wat bezielt een advocaat met een drukke praktijk nog een engagement op zich te nemen? ‘Het idee, noem het de pretentie, om te denken dat ik iets te zeggen heb. En dat mijn mening er ook toe doet. Meer, dat mijn mening ook kan bijdragen tot een betere wereld. Dat is mijn drijfveer, niets meer of niets minder dan dat.’ Dat zegt ze in de nieuwste Juristenkrant.

Gepubliceerd op 31-05-2018

Dirk Leestmans
Journalist bij VRT nieuwsdienst
verstrepenkati-2553
op de foto: Kati Verstrepen - (c) Elisabeth Broekaert

[...]

‘Een procedure voor het Europees Hof is bovendien zeer tijdrovend. Als advocaat begin je daar niet zomaar aan. Eigenlijk is het slechts weggelegd voor de happy few. Met andere woorden, veel zaken die het misschien wel waard zijn, geraken niet eens tot voor het Europees Hof.’

[...]

De wijze waarop mensensmokkelaars hun business organiseren, kan die beschouwd worden als een vorm van georganiseerde misdaad?

‘Zonder mensensmokkelaars, geen asielprocedures. De hele Conventie van Genève zou dode letter blijven als er geen smokkelaars zouden zijn.  Als je hier niet geraakt, kan je geen asiel aanvragen. Er zijn mensen die geprobeerd hebben asiel aan te vragen op de Belgische ambassade. Het is hen geweigerd.’

‘Je moet dus met andere woorden gebruikmaken van georganiseerde criminelen om hier in België te geraken, te beginnen met een vervalst paspoort of voor de minder gefortuneerden via een plaatsje in een wankel bootje.’

‘Die logica is voor mij even helder als pervers. Wij hebben fantastische asielprocedures maar je moet je leven wel eerst in handen leggen van criminelen om toegang te krijgen tot die procedure. Het is waanzin, maar het is zo.’

[...]

Ander actueel thema, de kinderen van het kalifaat. Moet België die kinderen actief gaan opzoeken en repatriëren?

‘Geen enkele twijfel, ja. Het zijn onschuldige kinderen die niet gevraagd hebben daar geboren te worden. Het zijn Belgische kinderen die hier horen, niet daar.’

Hun ouders dachten er anders over?

‘Ja maar kinderen zijn niet verantwoordelijk voor de keuzes van hun ouders. Het zijn kinderen en ze hebben rechten, niet in het minst het recht op een veilig en menswaardig leven. Dat hebben ze niet in de vluchtelingenkampen. De Belgische overheid heeft dus de plicht die kinderen terug te halen. Het zijn Belgen. En Belgen die in het buitenland in de problemen geraken, moeten worden geholpen door de overheid.’

[...]

  845